Walkers4Walkers.nl

Op 6 september is in Uruzgan korporaal Kevin van de Rijdt gesneuveld in een vuurgevecht.

Kevin maakte in 2002 deel uit van de groep waarmee ik de vierdaagse liep. Ons groepje bestaat uit een aantal vaste leden (familieleden en vrienden), soms aangevuld met vrienden van lopers die het ook eens willen proberen. Sommigen daarvan krijgen de smaak te pakken en lopen vaker mee. Kevin liep één keer mee en heeft later nog eens een dag meegelopen voor de gezelligheid. Een aardige en vlotte jongen die goed in ons groepje paste. In mijn dagboek van 2002 komt hij maar één keer voor. Niet zo gek, want dat dagboek gaat natuurlijk voor 98% over mijzelf en noemt de anderen slechts zijdelings.
Na de vierdaagses die hij meeliep zag ik hem nooit meer. Ook de meeste anderen verloren hem uit het oog. Desondanks trok ik wit weg toen mijn vriendin mij opbelde vanaf haar werk en het vermoeden uitsprak dat de gesneuvelde commando Kevin was die met ons de vierdaagse had gelopen. Ik herkende hem niet meteen op de foto maar alle gegevens leken te kloppen. Een dag later kwam er een mail van een ander groepslid die de vrees uitsprak dat het hier om "onze" Kevin ging. Kort daarop meldde mijn neef dat het hem was.
Zoekend in mijn fotoschoenendozen trof ik meerdere foto's van hem aan (geen digitale, die hadden we toen nog niet allemaal). Daarmee kwamen de herinneringen boven.

Ik wil hier twee van die herinneringen opschrijven.

Op dag 3 besloot Kevin om zich te laten masseren nadat hij op het stuk richting de blauwwitte tent last kreeg van zijn voeten of benen. Gevolg was dat op een gegeven moment niet duidelijk was waar hij uithing en of er nog anderen bij hem liepen. In café de Durpel, vlak voor de lus, besloot groepsoudste Jos om achter te blijven om op Kevin te wachten. Jos motiveerde die beslissing ook: "deze jongen kán het halen. Ik zou het jammer vinden als hij uitviel. Ik zie gewoon dat hij het kan halen". Dat Jos er oog voor had is wel duidelijk. Dat Kevin de Vierdaagse zou uitlopen is achteraf natuurlijk volstrekt evident, want hij is bij de commando's gegaan en dat is wel even andere koek. Kevin en de anderen bleken echter al ruimschoots voorbij te zijn en zo vond Jos zich na enige tijd vruchteloos wachten terug in de buurt van de bezemwagen en de aasgieren van TV Gelderland die in hem een potentiële uitvaller zagen. Jos pareerde de lastige vragen met het klassieke "ik heb betaald voor de hele dag". Toen de groep enkele uurtjes later bij Loet voor de camper zat kwam Jos fluitend aangelopen. Het leerde mij dat een forse achterstand altijd in te halen is wanneer je normaal loopt. Sindsdien loop ik vierdaagses met een sereen gevoel van zekerheid.
Op de Via Gladiola kwam nog een ander kenmerk van Kevin naar voren: zijn looks. Die vielen natuurlijk extra op naast mijn neefs blanke negerkapsel met heksenmuts (zie de foto onder dit stukje), maar bij de intocht werd wel duidelijk naar wie de aandacht uitging. Ik liep daar met ik meen mijn broer, in mijn hand wellicht een miezerige gladiool, waarschijnlijk opgeraapt van de grond. Links zag ik een groepje jonge knappe meiden met bloemen staan, die zoekend rondkeken. Hoopvol vertraagde ik onopvallend mijn pas. Ineens wezen ze opgewonden naar een plek schuin achter me: "daar, die daar!". Ik keek om en zag hoe ze snel met hun bloemen naar Kevin liepen. Het was duidelijk dat ze hem helemaal niet kenden, maar ze namen de gelegenheid te baat om hem bloemen te geven zodat ze hem konden zoenen! Ik besefte op dat moment dat ik niet in de schaduw kon staan van deze hunk met zijn pretogen en spierballen. Pijnlijk werd ik me bewust van mijn ouderdom. Een gevoel dat tot op de dag van vandaag is gebleven, maar dat ligt niet aan Kevin.

Uit het oog verloren, maar niet vergeten.
Kevin van de Rijdt werd maar 26 jaar.

Chris

Het is de jongen met het rode shirt

Het was voor mij ook een rotbericht, maar gewoon "alleen maar" omdat er weer een Nederlandse soldaat was gesneuveld. Als je zo'n jongen dan ook nog hebt gekend is dat gevoel natuurlijk nog veel sterker. Je herinneringen aan die "knul", want wat is 26 jaar tenslotte, zijn nog heel sterk.. maar wat een verschrikkelijke nachtmerrie zal zoiets zijn voor zijn ouders, familie en vrienden.
Zo zie je maar dat een soort van dagboek bijhouden het ook mogelijk maakt om zo'n stukje herinnering weer op te halen. Wie weet.. ooit... zullen zijn ouders het misschien willen lezen. Het is toch weer een stukje uit het leven van hun zoon.

Dit is en v*rd*md zware pil om door te slikken Chris. Heel veel sterkte voor jou en de medewandelaars.

Bosso.

Sucks big time!