Blessures en andere tegenvallers.......

[Peter B]

Ooit is dit forum begonnen met de Vierdaagse van Nijmegen.
In de jaren daarna hebben vele walkers de smaak te pakken gekregen van langere tochten.
Geïnspireerd door anderen werden Kennedymarsen, Dodentochten of nog langere afstanden met succes uitgelopen.

De laatste tijd krijg ik de indruk, dat ook de keerzijde van de medaille wat vaker in beeld komt: meer uitvallers, kleine tot slepende blessures, etc.
Aan gebrek aan training of onderschatting ligt dit niet, omdat het bijna altijd ervaren wandelaars betreft.

Heeft iemand een goede verklaring hiervoor ?

[Maaike]

Overbelasting?

[langehalen]

Ooit is dit forum begonnen met de Vierdaagse van Nijmegen.
In de jaren daarna hebben vele walkers de smaak te pakken gekregen van langere tochten.
Geïnspireerd door anderen werden Kennedymarsen, Dodentochten of nog langere afstanden met succes uitgelopen.

De laatste tijd krijg ik de indruk, dat ook de keerzijde van de medaille wat vaker in beeld komt: meer uitvallers, kleine tot slepende blessures, etc.
Aan gebrek aan training of onderschatting ligt dit niet, omdat het bijna altijd ervaren wandelaars betreft.

Heeft iemand een goede verklaring hiervoor ?

Eerst zorgen dat deze genezen zijn voordat je met een volgende (lange afstands)tocht begint.En overbelasting kan het ook zijn maar dan moet je eens een keer een toggie minder lopen, ofwel meer rusten.

[Gery]

Ooit is dit forum begonnen met de Vierdaagse van Nijmegen.
In de jaren daarna hebben vele walkers de smaak te pakken gekregen van langere tochten.
Geïnspireerd door anderen werden Kennedymarsen, Dodentochten of nog langere afstanden met succes uitgelopen.

De laatste tijd krijg ik de indruk, dat ook de keerzijde van de medaille wat vaker in beeld komt: meer uitvallers, kleine tot slepende blessures, etc.
Aan gebrek aan training of onderschatting ligt dit niet, omdat het bijna altijd ervaren wandelaars betreft.

Heeft iemand een goede verklaring hiervoor ?

Eerst zorgen dat deze genezen zijn voordat je met een volgende (lange afstands)tocht begint.En overbelasting kan het ook zijn maar dan moet je eens een keer een toggie minder lopen, ofwel meer rusten.

Inderdaad, zelfs als dat betekend dat je paar maanden niet kan lopen (bij slepende blessures). En in aanvulling op overbelasting: minder snel lopen.

verder, mogelijk door:
-Te lang doorlopen met schoenen. Vroeg of laat zijn ze op, zelfs als ze er aan de buitenkant er nog goed uitzien. De zolen slijten, maar ook de demping wordt minder.
-Omdat de motivatie om te lopen niet altijd de juiste is.
-Fysieke grenzen (die niet erkennen dan wel herkennen).
-Het kan altijd wel een keer niet gaan, zelfs bij ervaren wandelaars.

[Otto]

Ben dan wel niet uitgevallen, maar glasstad was me zwaar zat.....
Denk dat bij mij de grootste reden om uit te vallen zou zijn dat ik te overmoedig was....ztotz..prima, 80 km doen we dr wel ff bij.........

[Danyell]

Ik krijg wel eens de indruk dat mensen alleen nog maar de langere en bekende tochten willen lopen en dat de "gewone" wandeltochten er bij inschieten.
En tja, we heten nu eenmaal niet allemaal Rob of Marcel, niet iedereen kan ieder weekend een lange tocht aan!

Volgens mij zijn regelmaat en afwisseling de twee pijlers voor een vrij blessureloos bestaan als wandelaar.
Klinkt tegenstrijdig, maar is dat niet.

Met regelmaat bedoel ik ieder weekend of eens in de twee weken gaan wandelen.
Afwisseling is een ander verhaal, we zijn allemaal geneigd om die parcoursen te kiezen die we leuk vinden.
Hou je van asfalt, gooi er dan toch af en toe eens een bostochtje of een strandwandeling tussendoor, dan zijn er weer heel andere spieren in je benen aan het werk.
Andersom natuurlijk idem dito, ben je bosliefhebber, trek dan toch af en toe eens de polders in.
Des te meer waardeer je je "eigen" parcours weer, een week of 2 later!
Varieer de afstanden een beetje, loop ook eens kortere tochten van 15 km of zo.
Of zoek een GPS wandeling, of knip een route uit het AD en ga lekker ongeorganiseerd met een thermoskan koffie op pad.

Als je toch een blessure hebt, bekijk dan of je er wel of niet mee door kunt wandelen, desnoods een tandje lager.
Blessures rust gunnen is goed natuurlijk, maar als ik bij iedere kleine blessure had moeten wachten tot ie echt helemaal genezen was, was ik nooit aan wandelen toegekomen.
Bij sommige blessures is het niet goed om door te wandelen natuurlijk, meestal voel je dat zelf ook wel en anders zijn er huisartsen, toch?

Ik merk het aan de mensen om me heen, diegene die ik vaak (soms bijna iedere week) tegenkom op gewone tochten, zijn ook degenen die eigenlijk nooit blessures hebben, op de kleine akkefietjes als blaren en zo na.

[Ed]

Aan gebrek aan training of onderschatting ligt dit niet, omdat het bijna altijd ervaren wandelaars betreft.

Heeft iemand een goede verklaring hiervoor ?

Volgens mij heeft het toch met een drive te maken,het willen wandelen en het lichaam te weinig rust geven.
Ook in het hardloopverleden zag ik dat,gewoon knallen over dat asfalt terwijl het lichaam nog niet volledig herstelt is.

[Jan Woordes]

Meer luisteren naar je lichaam.M.i is de grootste oorzaak overbelasting.

[Bill de oud naut]

En vooral je eigen niet laten opnaaien hiero , want dat heeft er ook mee te maken, gewoon doen wat je aankan en vooral lol er in blijven houden

[De Haagse Règâh]

En vooral je eigen niet laten opnaaien hiero , want dat heeft er ook mee te maken, gewoon doen wat je aankan en vooral lol er in blijven houden

Ik denk dat lol erin blijven houden het belangrijkste is. Wanneer die er niet is moet je niet gaan wandelen, hardlopen etc.

[Peter B]

Ik denk dat lol erin blijven houden het belangrijkste is.

Helemaal mee eens, maar dan kom ik toch weer uit op de delicate balans tussen lol en succes......

[Danyell]

Ik denk dat lol erin blijven houden het belangrijkste is.

Helemaal mee eens, maar dan kom ik toch weer uit op de delicate balans tussen lol en succes......

En dan kom ik toch weer uit op afwisseling (voor de lol) en regelmaat (voor het succes) ...

[winner]

Naar je eigen lichaam luisteren is denk ik toch de allerbelangrijktst en toegeven, dat je eens minder moet of een keer langer rust moet nemen de moeilijkste.
Voor mij geldt-en ik zie het nu weer aan mijn achillespeesontsteking-dat het een medische geschiedenis heeft, nl. artritis psoriatica: een vorm van psoriasis die (bij de een meer dan bij de ander) in de gewrichten gaat zitten.
Ik heb er de ene keer veel minder last van dan de andere keer. Op dit moment zijn 5 ontstekingen bezig.
Moeilijk om ineens weer een periode stil te moeten liggen, als je net zo lekker in je " wandelritme" zit.................
Aan de andere kant toch je lichaam laten spreken.

En vandaag tijdens een Geocache middag(niet zo succesvol, maar een heerlijke dag) onverwacht 15 km afgelegd, waarvan ong. 14 zonder rust. En dat ging mij gelukkig goed af.
Dus hopen, dat ik weer kan opbouwen, maar ja...................de eerste zin ook op mezelf toepassen........