29-30 april 2011: Kennedymars Emmeloord (FL)

[peterc]

Ja vrienden, ik heb overnacht in de buurt, en ben zondagmorgen pas thuis gekomen.
En op zondagmorgen ook nog visite, dus ik ben laat met mijn verslag.
Want ik durf het niet aan om na een KM naar huis te rijden, vandaar dat ik nu pas reageer.
Om 22.05 vertrokken wij met ongeveer 100 deelnemers, waarom 5 minuten later? er was kermis, en op het podium stond een zangeres te blerren, waar wij op moesten wachten tot ze uit gezongen was.
Het startschot bestond uit de blazers van het emsemble wat de zangeres begeleidde.
De nacht in, ik samen met Mirjam (Rinster ), het waaide heel hard en we vonden het koud.
Rustig starten, om later het tempo te verhogen.
Je moet er wel aan wennen die lange rechte wegen, maar in het donker zie je daar niet zoveel van.
Ik liep soms wat verder, en wachtte bij de rustpost op Mirjam.
Om een uur of 06.00 zaten we op de helft (40km ), fff een lange rust, schone sokken etc etc.
Mirjam ging aan de meegebrachte pannenkoeken met poedersuiker.
Hier had zij al wat last van haar linker heup, ach, gaat straks wel over, dacht ze.
Omstreeks de 50km ging Mirjam helemaal stuk, die heup speelde haar parten.
Op 55km was rustpost Bant, onderweg nog met de mannen van het Rode Kruis gesproken, die wilde haar wel meenemen, maar daar wilde ze niks van horen.
Uiteindelijk is ze gestopt in Bant, wat met de nodige emoties gepaard ging,ik had er ook wel wat moeite mee, maar de keuze was niet zo moeilijk.
Stoppen is soms moeilijker dan doorlopen, maar dat weten we allemaal.
Dus ik alleen verder, het ging goed tot 60km, ik kreeg last van m'n scheenbeen, en zat er helemaal doorheen.
In Espel heeft iemand van het rode kruis er nog een koelende gel op gedaan wat even heeft geholpen.
Mijn laatste 10 km heb ik nog nooit zo erg moeten afzien, de accu was helemaal leeg.
Maar ik ben er gekomen, en nu heb ik alweer het gevoel van , komend weekend weer een Kennedymars?????
Hoe het komt dat het de laatste kilometers niet meer ging weet ik niet, mijn 1e KM in Wouterswoude vorig jaar liep ik met 2 vingers in de neus in 16 uur en 15 minuten.
Deze 2e KM deed ik in 17 uur en 30 minuten, en heb het heel zwaar gehad.
Maar m'n 2e stempeltje is binnen.

[Wil1956]

Proficiat Peter! Jammer voor Rinster maar als het niet meer gaat is stoppen toch de beste beslissing. De ene tocht is de andere niet, dat blijkt maar weer uit jouw verhaal. De voglende keer gaat het vast wat beter.

[Truitje]

Gefeliciteerd Peter, en jammer voor jou Rinster, volgende keer beter zullen we maar zeggen. En beter op tijd stoppen dan van alles kapot lopen.

[Ineke61]

Peter jij ook gefeliciteerd. Ik weet nu precies wat je doorgemaakt hebt! En jammer van Rinster, maar inderdaad, stoppen is moeilijker dan doorgaan maar als het echt niet meer kan is dat toch beter anders maak je meer kapot dan je lief is!

[bahkos]

Peter van harte met je prestatie, Rinster ik voel met je mee.

[sabine]

peter gefeliciteerd met de machtige prestatie, rinster helaas voor het uitvallen. ik voel met je mee

[Danyell]

Peter, proficiat!
En als het je kan troosten: mijn 2e KM ging ook veel moeizamer dan de 1e! Later ging het juist weer beter.
Rinster, verstandig dat je gestopt bent!

[Ed]

Peter Proficiat en mijn 2e KM wie weet ooit.
Rinster er komen nog meer van die lusjes

[Rinster24]

Beste mensen,

Bedankt voor jullie warme reacties. Wat fijn om dat t mogen voelen. Ik heb me een dag niet op het forum durven tonen. Uitvallen? Hm, een dagje relativeren had ik nodig. Het leek zowel met het wandelen als de voorbereidingen vooral zo normaal te gaan als anders. Een wat rustiger weekje. Een wandeltas, rusttas en een slaaptas. De hele week gezonde spanning en ik had er mega veel zin in! Gewoon weer een nachtje ff lekker knallen! Lange rechte asfalt stukken, praatje hier en daar, of de mp3 luisteren! Mijn 6de Kennedymars kon ik dan bijschrijven, en een stempel in het wandelboekje rijker. Helaas moest ik na 54 km besluiten om te stoppen. De hele nacht was het door de wind erg koud geweest. Ik kon het niet warm krijgen. Mijn spieren in en rondom mijn heup, billen en benen wilden niet meer. Zo stijf en pijnlijk. Logisch, want ze waren nog niet warm geweest... Mijn linkerheup was zo pijnlijk dat ik er bijna niet meer op kon staan. Ik heb echt een zwembad vol tranen gehuild. Aan de andere kant kookte ik van woede. Ik was zo teleurgesteld in mezelf! Ik denk ook mede doordat ik nog nooit bij een sportprestatie heb moeten afhaken. Ik had er uberhaupt nooit over nagedacht, dat het mij zou kunnen overkomen! Op t moment zelf was ik vastberaden om te stoppen. Ik had geen zin meer, geen motivatie, geen plezier en alleen maar pijn! T is zo vreemd dat ik wel eens een KM heb gelopen met 12 blaren en 30km lang heb door kunnen zetten. Die pijn bij blaren is zo anders en kun je doorheen lopen, deze pijn hield me tegen en werd alleen maar erger. Normaal gesproken kan ik me altijd wel motiveren om door te gaan, maar de stempel en het certificaat kon me niets meer schelen. Normaal gesproken zeg ik altijd tegen iedereen die het wil horen "Het woord stoppen komt niet in mijn woordenboek voor en daar krijg ik anders mijn leven lang spijt van." Op de één of andere manier heb ik daar totaal geen last van. Wat ik zelf vaak hoor is dat stoppen moeilijker is dan doorgaan, daar ben ik het nu wel mee eens. Ik schaam me er alleen een beetje voor dat ik gestopt ben. Maar ik weet dat het niet zo is, gezien mijn tochten die ik al op mijn naam heb staan. Al met al weer een hele wijze levensdag!

Na een liefdevolle verzorging door mijn vriend, douche en slapen kon ik zaterdagmiddag al een suk soepeler wandelen. Erg verstandig besluit geweest dus, en daar ben ik trots op. Er zijn genoeg sporters die bij tegenslagen een pilletje van dit en dat doen. Ik dacht 'Ik wil wel op tijd herstellen voor andere tochten en het gewone hardlopen'. Je weet nooit hoe een blessure zich ontpopt na 26km doorstampen. Voor mij hield het dus deze keer na 54 km gewoon op! Ben in zo verre hersteld, voel mijn heup helemaal niet meer, dat ik vandaag een klein rondje ga hardlopen om te voelen hoe het gaat.

[Sunny]

Wat een mooi verhaal Rinster! Maar je hebt echt níets om je voor te schamen hoor. Hoe vaak hebben we het hier niet over "luisteren naar je lichaam"?! En dat is precies wat je gedaan hebt!

[bahkos]

Wat een mooi verhaal Rinster! Maar je hebt echt níets om je voor te schamen hoor. Hoe vaak hebben we het hier niet over "luisteren naar je lichaam"?! En dat is precies wat je gedaan hebt!

Sunny heeft helemaal gelijk. Het is erg jammer voor je dat je moest stoppen, maar beter nu goed na je lichaam luisteren en snel weer kunnen wandelen dan door gegaan zijn en dan een ernstige blessure opgedaan hebben.

[Voy con Dios]

Rinster: respect. We zien je op een andere KM weer terug.
En Peterc, Sieta zal je wel weer in de watten leggen . Ik herinner me jouw voetjes na de 11stedenwandeltocht...
Gaaf dat je de tocht toch nog hebt kunnen voltooien zaterdag.

[Appie]

Beste mensen,

Bedankt voor jullie warme reacties. Wat fijn om dat t mogen voelen. Ik heb me een dag niet op het forum durven tonen. Uitvallen? Hm, een dagje relativeren had ik nodig. Het leek zowel met het wandelen als de voorbereidingen vooral zo normaal te gaan als anders. Een wat rustiger weekje. Een wandeltas, rusttas en een slaaptas. De hele week gezonde spanning en ik had er mega veel zin in! Gewoon weer een nachtje ff lekker knallen! Lange rechte asfalt stukken, praatje hier en daar, of de mp3 luisteren! Mijn 6de Kennedymars kon ik dan bijschrijven, en een stempel in het wandelboekje rijker. Helaas moest ik na 54 km besluiten om te stoppen. De hele nacht was het door de wind erg koud geweest. Ik kon het niet warm krijgen. Mijn spieren in en rondom mijn heup, billen en benen wilden niet meer. Zo stijf en pijnlijk. Logisch, want ze waren nog niet warm geweest... Mijn linkerheup was zo pijnlijk dat ik er bijna niet meer op kon staan. Ik heb echt een zwembad vol tranen gehuild. Aan de andere kant kookte ik van woede. Ik was zo teleurgesteld in mezelf! Ik denk ook mede doordat ik nog nooit bij een sportprestatie heb moeten afhaken. Ik had er uberhaupt nooit over nagedacht, dat het mij zou kunnen overkomen! Op t moment zelf was ik vastberaden om te stoppen. Ik had geen zin meer, geen motivatie, geen plezier en alleen maar pijn! T is zo vreemd dat ik wel eens een KM heb gelopen met 12 blaren en 30km lang heb door kunnen zetten. Die pijn bij blaren is zo anders en kun je doorheen lopen, deze pijn hield me tegen en werd alleen maar erger. Normaal gesproken kan ik me altijd wel motiveren om door te gaan, maar de stempel en het certificaat kon me niets meer schelen. Normaal gesproken zeg ik altijd tegen iedereen die het wil horen "Het woord stoppen komt niet in mijn woordenboek voor en daar krijg ik anders mijn leven lang spijt van." Op de één of andere manier heb ik daar totaal geen last van. Wat ik zelf vaak hoor is dat stoppen moeilijker is dan doorgaan, daar ben ik het nu wel mee eens. Ik schaam me er alleen een beetje voor dat ik gestopt ben. Maar ik weet dat het niet zo is, gezien mijn tochten die ik al op mijn naam heb staan. Al met al weer een hele wijze levensdag!

Na een liefdevolle verzorging door mijn vriend, douche en slapen kon ik zaterdagmiddag al een suk soepeler wandelen. Erg verstandig besluit geweest dus, en daar ben ik trots op. Er zijn genoeg sporters die bij tegenslagen een pilletje van dit en dat doen. Ik dacht 'Ik wil wel op tijd herstellen voor andere tochten en het gewone hardlopen'. Je weet nooit hoe een blessure zich ontpopt na 26km doorstampen. Voor mij hield het dus deze keer na 54 km gewoon op! Ben in zo verre hersteld, voel mijn heup helemaal niet meer, dat ik vandaag een klein rondje ga hardlopen om te voelen hoe het gaat.

Hey Mirjam

Wat een pech zeg, denk je dat je er helemaal klaar voor bent en dan krijg je last van je heup! Soms is doorzetten een optie maar meestal is stoppen verstandiger en gelukkig heb je dat gedaan
Je mag best trots op jezelf zijn hoor, maar dat weet je zelf ook wel.

We wensen je een blijvend herstel toe en nog vele KM kilometers.

Oant sjen Appie en Jannie

[Appie]

Ja vrienden, ik heb overnacht in de buurt, en ben zondagmorgen pas thuis gekomen.
En op zondagmorgen ook nog visite, dus ik ben laat met mijn verslag.
Want ik durf het niet aan om na een KM naar huis te rijden, vandaar dat ik nu pas reageer.
Om 22.05 vertrokken wij met ongeveer 100 deelnemers, waarom 5 minuten later? er was kermis, en op het podium stond een zangeres te blerren, waar wij op moesten wachten tot ze uit gezongen was.
Het startschot bestond uit de blazers van het emsemble wat de zangeres begeleidde.
De nacht in, ik samen met Mirjam (Rinster ), het waaide heel hard en we vonden het koud.
Rustig starten, om later het tempo te verhogen.
Je moet er wel aan wennen die lange rechte wegen, maar in het donker zie je daar niet zoveel van.
Ik liep soms wat verder, en wachtte bij de rustpost op Mirjam.
Om een uur of 06.00 zaten we op de helft (40km ), fff een lange rust, schone sokken etc etc.
Mirjam ging aan de meegebrachte pannenkoeken met poedersuiker.
Hier had zij al wat last van haar linker heup, ach, gaat straks wel over, dacht ze.
Omstreeks de 50km ging Mirjam helemaal stuk, die heup speelde haar parten.
Op 55km was rustpost Bant, onderweg nog met de mannen van het Rode Kruis gesproken, die wilde haar wel meenemen, maar daar wilde ze niks van horen.
Uiteindelijk is ze gestopt in Bant, wat met de nodige emoties gepaard ging,ik had er ook wel wat moeite mee, maar de keuze was niet zo moeilijk.
Stoppen is soms moeilijker dan doorlopen, maar dat weten we allemaal.
Dus ik alleen verder, het ging goed tot 60km, ik kreeg last van m'n scheenbeen, en zat er helemaal doorheen.
In Espel heeft iemand van het rode kruis er nog een koelende gel op gedaan wat even heeft geholpen.
Mijn laatste 10 km heb ik nog nooit zo erg moeten afzien, de accu was helemaal leeg.
Maar ik ben er gekomen, en nu heb ik alweer het gevoel van , komend weekend weer een Kennedymars?????
Hoe het komt dat het de laatste kilometers niet meer ging weet ik niet, mijn 1e KM in Wouterswoude vorig jaar liep ik met 2 vingers in de neus in 16 uur en 15 minuten.
Deze 2e KM deed ik in 17 uur en 30 minuten, en heb het heel zwaar gehad.
Maar m'n 2e stempeltje is binnen.

Hey Peter Gefeliciteerd met het behalen van je KM van Emmeloord, het was niet de gemakkelijkste.
Soms gaat dat gewoon zo, de ene tocht is de andere niet en kun je niet zeggen waardoor dat komt.
Je hebt wel lekker dichtbij kunnen uitrusten
Jammer dat Mirjam moest uitvallen, maar er komen nieuwe kansen.
Beterschap met je scheenbeen, hopelijk is dat weer snel over.

Groeten en oant sjen Appie en Jannie.

[peterc]

Beste mensen,

Bedankt voor jullie warme reacties. Wat fijn om dat t mogen voelen. Ik heb me een dag niet op het forum durven tonen. Uitvallen? Hm, een dagje relativeren had ik nodig. Het leek zowel met het wandelen als de voorbereidingen vooral zo normaal te gaan als anders. Een wat rustiger weekje. Een wandeltas, rusttas en een slaaptas. De hele week gezonde spanning en ik had er mega veel zin in! Gewoon weer een nachtje ff lekker knallen! Lange rechte asfalt stukken, praatje hier en daar, of de mp3 luisteren! Mijn 6de Kennedymars kon ik dan bijschrijven, en een stempel in het wandelboekje rijker. Helaas moest ik na 54 km besluiten om te stoppen. De hele nacht was het door de wind erg koud geweest. Ik kon het niet warm krijgen. Mijn spieren in en rondom mijn heup, billen en benen wilden niet meer. Zo stijf en pijnlijk. Logisch, want ze waren nog niet warm geweest... Mijn linkerheup was zo pijnlijk dat ik er bijna niet meer op kon staan. Ik heb echt een zwembad vol tranen gehuild. Aan de andere kant kookte ik van woede. Ik was zo teleurgesteld in mezelf! Ik denk ook mede doordat ik nog nooit bij een sportprestatie heb moeten afhaken. Ik had er uberhaupt nooit over nagedacht, dat het mij zou kunnen overkomen! Op t moment zelf was ik vastberaden om te stoppen. Ik had geen zin meer, geen motivatie, geen plezier en alleen maar pijn! T is zo vreemd dat ik wel eens een KM heb gelopen met 12 blaren en 30km lang heb door kunnen zetten. Die pijn bij blaren is zo anders en kun je doorheen lopen, deze pijn hield me tegen en werd alleen maar erger. Normaal gesproken kan ik me altijd wel motiveren om door te gaan, maar de stempel en het certificaat kon me niets meer schelen. Normaal gesproken zeg ik altijd tegen iedereen die het wil horen "Het woord stoppen komt niet in mijn woordenboek voor en daar krijg ik anders mijn leven lang spijt van." Op de één of andere manier heb ik daar totaal geen last van. Wat ik zelf vaak hoor is dat stoppen moeilijker is dan doorgaan, daar ben ik het nu wel mee eens. Ik schaam me er alleen een beetje voor dat ik gestopt ben. Maar ik weet dat het niet zo is, gezien mijn tochten die ik al op mijn naam heb staan. Al met al weer een hele wijze levensdag!

Na een liefdevolle verzorging door mijn vriend, douche en slapen kon ik zaterdagmiddag al een suk soepeler wandelen. Erg verstandig besluit geweest dus, en daar ben ik trots op. Er zijn genoeg sporters die bij tegenslagen een pilletje van dit en dat doen. Ik dacht 'Ik wil wel op tijd herstellen voor andere tochten en het gewone hardlopen'. Je weet nooit hoe een blessure zich ontpopt na 26km doorstampen. Voor mij hield het dus deze keer na 54 km gewoon op! Ben in zo verre hersteld, voel mijn heup helemaal niet meer, dat ik vandaag een klein rondje ga hardlopen om te voelen hoe het gaat.

Mirjam, ben geweldig blij dat je je weer goed voelt,hopen dat je na een rondje hardlopen ook geen last meer zult ondervinden.
Toch een verstandig besluit geweest om te stoppen, hoe zwaar ook, ik leefde echt op dat moment met je mee.
Ik weet dat je een bikkeltje bent, en niet opkijkt tegen de nodige kilometers, maar als het lichaam zegt "ho, hier niet verder "dan houdt het gewoon op.
Ik ben trots op je, en met mij vele anderen, zoals je wel ondervindt hier op het forum.