Hele fijne dagen gehad.
De eerste dag is mijn minst favoriete. En vlak na de start begon het ook nog te regenen. In Bemmel de traditionele kaarsjes aangestoken. Op de 1e Verzorgingspost van de personeelsvereniging van de gemeente Nijmegen m'n wandelcondoom uitgedaan. Op het punt waar in Elst de militaire groepen instromen kwam ik even helemaal tot stilstand. Ik loop graag aan de buitenkant en ik zie dat de toeschouwer voor wiens neus ik sta een benzinepomp in mijn woonplaats heeft. Dus ik zeg "doe maar vol diesel". Dat verbaasde gezicht.... Onbetaalbaar. Net voor terugkeer op de Wedren zie ik opeens de Goedemorgen-man voor de tribune. Even praatje gemaakt. Wat gaaf dat hij er is. Om 15:15 was ik binnen.
Voor de woensdag had ik een t-shirt klaar gelegd met de tekst "het ergste moet nog komen". Nou, dat heb ik geweten. Toen ik me douchte, viel opeens mijn polsbandje op de grond. Ik had dinsdag een late start, maar ben toch maar een treintje eerder naar Nijmegen gegaan. Gevraagd aan een scanmevrouw wat ik moest doen. Ze verwees me naar een man die midden op straat stond. Hij scande mijn kapotte bandje en deed me een roze bandje om. Na terugkomst moest ik me melden bij de centrale administratie. Omdat ik al gescand was, mocht ik direct vertrekken. Maar ik mocht van hem ook achteraan sluiten in de rij voor de late start. De keuze was aan mij
De tekst op m'n shirt riep allerlei reacties op. De meest bijzondere in Beuningen, waar een man naar de vrouw naast hem wees en riep: nee hoor, het ergste zit hier....
Ik was mooi op tijd op de Wedren, maar moest dus nog naar de CA. Ik had op internet gelezen dat daar op dinsdag het nodige te doen was geweest. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten, maar wat is dat staan/gehang zwaar na een dag lopen. Ik voelde me behoorlijk gesloopt.
Door m'n bandje-gedoe startte ik woensdag in "dood tij" om 05:50 uur. De vroege lopers al weg, de late starters nog in de rij. Dat beviel me goed en ik besloot de donderdag in de staart van de late lopers te starten. Om 6:35 moest ik door een haag van 30-lopers naar de start. Die mensen staan bijna een uur in de rij... Moeten die dan in de middag nog gaan werken ofzo? Hoe dan ook, tot Mook in relatieve rust gelopen. En natuurlijk de goedemorgen-man op zijn eigen plekje gezien en gehoord. Op de dijk voor Plasmolen haalde ik een jonge vrouw in die opeens heel hard begon te huilen. Ze zat er helemaal doorheen. Ze wilde naar Plasmolen omdat daar 'haar' verzorgingspost was. Ik beloofde haar naar Plasmolen te brengen. Geprobeerd haar een beetje aan de praat te houden over dingen die haar interesse hadden. Ooit leerde ik dat je hersens 35000 x sneller kunnen werken als ze maar 1 ding doen. Dus als je ergens last van hebt en je gaat je daar op focussen... In Plasmolen heb ik haar afgeleverd bij haar Verzorgingspost. Bij het afscheid gezegd dat je volgens mij echt moed moet hebben om te stoppen. Ik weet niet zeker of ze dat aanneemt...
Tussen Mook en Groesbeek ging mijn kleine teen rechts zich melden. Aan het begin van de Zevenheuvelenweg staat de 2e post van de gemeente Nijmegen en daar even laten kijken. Het traditionele vierdaagse-blaartje was er weer. Laten prikken en verzorgen. Toen ik weer ging lopen, voelde in mijn rechterknie. Misschien wat geforceerd gelopen? Onderweg via mail een massage geregeld voor de avond. Beenspieren en knie laten behandelen.
Na een goede nachtrust waren alle pijntjes weg. Opnieuw met een kopje koffie de mensen in de rij bekeken. En toen die allemaal weg waren om 6:35 gescand voor de laatste dag.
Een praatje gemaakt met de Goedemorgen-meneer en zijn vrouw. Hij vertelde dat deze dagen erg vermoeiend voor hem waren, maar ook dat het enorme vitamines voor hem zijn. Na de koffie in Overasselt de Maasdijk weer op. Ik kwam in een leuk gesprek met een laar andere wandelaars en dat verkort de afstand tot Beers enorm. En in Beers trof ik een kennis die samen met zijn dochter liep. Leuk gepraat tot Cuijk waar zij familie troffen en ik altijd een lange pauze neem. Daarna op nieuwe voeten ri. Nijmegen. In Malden de laatste Verzorgingspost van de gemeente Nijmegen. De mensen bedankt die een week vakantie opnemen om die posten te kunnen bemensen. En om 15:45 begonnen aan de laatste kilometers. Vorig jaar liep in in de drukte op de Via Gladiola en dat wilde ik voorkomen. Enorm genoten van de intocht. Om 17:35 op de Wedren. Mijn vijfde vierdaagse op rij uitgelopen. Wat gaaf dat mijn lijf en hoofd dat kunnen.
Volgend jaar... ga ik niet lopen. De extra 5000 deelnemers, het extra spektakel... Ik zie het niet zitten. Daarom ga ik volgend jaar helpen op de verzorgingsposten van de personeelsvereniging Gemeente Nijmegen. Zie ik het ook eens van die kant.
