Daar kan je niet echt over oordelen Maike. Je hebt bij ons gezeten,, gedronken en gegeten maar bij OV niet.Voy con Dios schreef:Oase - Quo Vadis: 1 - 0 :icon_lol:Marieke schreef:Dag 2 – Dag van Niftrik
De tweede dag sta ik een kwartiertje later op, maar sta toch op tijd bij de start. We gaan nu eerst een stuk door Nijmegen lopen, het is alweer een tijd geleden dat ik de Heyendaalseweg heb gezien. We lopen door Hatert, en niet door, maar langs Wezenhof. En dan verlaten we toch echt de stad. We hebben nu zo'n 10 km gehad, en dat betekent dat er weer een rode tent langs de weg staat, waar ik even lekker een kopje thee drink. Dan gaat het verder door de vennen, en naar Alverna, waar het alweer gezellig is. En dan de eerste keer Wijchen in en weer uit, en we kunnen aan de lus beginnen. Ik was al van meerdere kanten gewaarschuwd voor de lange saaie dijk, maar ik was niet van plan om bij voorbaat al zo te gaan denken, dus liep ik verder onder het motto: de lus is leuk, en zo niet, dan toch! Balgoij bleek al aan het begin van het lusje te liggen, en was een leuk plaatsje om doorheen te lopen. Dan beginnen we aan de dijk. Ik ben inmiddels wel toe aan rust, dus ik kijk uit naar de Quo Vadis-rust, die ergens aan het begin van de dijk zou moeten zijn. Dag twee is de enige dag dat de tweede rust voor de 40 en 50 km gesplitst is. Ik kan op een gegeven moment wel de rust van de 40 km zien aan de overkant van het veld, maar op mijn eigen route zie ik 'm niet. Ik besluit rondom de Rode Kruispost dan maar zelf te rusten, bij een restaurant daar. En ik bleek inderdaad Quo Vadis voorbijgelopen te zijn; er was dit keer geen tent, alleen een auto met wat stoelen, en dat had ik niet gezien. Ik heb wel prima gezeten hier, en een kopje soep genuttigd. Rechts van me zie ik een bekende van de Elfstedentocht. Wat ik nog niet wist is dat ze ook een Walker is, namelijk longfield. En ik zwaai even naar Eelco en Voy con Dios die voorbij lopen. Uiteindelijk ga ik zelf ook maar verder; het is nu nog maar 7 km naar Wijchen. De – overigens prachtige – dijk gaat nog even verder en rechts zien we de lopers alweer teruggaan. Na de controle op het verste punt kom ik hier ook te lopen en zie dan de lopers 'achter' mij die nog op de dijk zijn. In Wijchen is het erg gezellig, en ik wil hier wel even zitten. Bij een rijtje tuinstoelen met een parasol blijf ik even staan, en ja hoor, ik krijg een zitplaats aangeboden. Ik zit hier erg gezellig, en er blijken jarigen te zijn bij deze toeschouwers, dus ik krijg zelfs nog een stukje taart aangeboden. Nou was ik al niet chagrijnig, maar ik loop nu in een nog beter humeur door Wijchen heen en de drukte deert me niet. Wat ik niet wist, is dat in Wijchen ook de Oase stond. Wel wat snel na mijn vorige rust, maar ik vind het toch leuk om hier even te gaan zitten. Dat was zeker de moeite waard, en de spekpannenkoek smaakt ook goed. Dan gaat het Wijchen uit, eventjes weer in, en dan toch echt uit. Even voor Beuningen is er weer een Quo Vadis-rust. En dan begin ik aan het laatste stuk. Naar en door Beuningen gaat het lekker. Bij de militaire rust doe ik een sanitaire stop, en blijf nog even zitten. Ik merk dat ik nu toch wel erg moe ben. Tot nu toe heb ik lekker gelopen, maar de zwaarste kilometers van deze vierdaagse volgen. We komen door Weurt, en het ommetje bevalt goed, al heb ik geen puf om te blijven kijken naar de rijk versierde tuin. Het gaat over de sluis, en ik begin te huilen. Ben ik dan zo emotioneel? Nee, maar ik heb ineens erg last van hooikoorts. Ik vind het eerst nog wel grappig, maar het houdt iets te lang aan, en ik vraag een dame naast me om me even vast te houden zodat ik mijn ogen dicht kan doen. Ze heeft ook doekjes waar ik mijn ogen mee kan deppen. Na een paar honderd meter gaat het iets beter, en dan komt de volgende uitdaging. Ik wil mijn waterzak nog even bijvullen, maar daarbij valt het dopje van de slang. Die wordt door een oplettende medewandelaar meteen opgeraapt, maar dan: het tuitje zie ik niet. Die heb ik wel echt nodig, dus ik loop zo'n honderd meter terug om te zoeken, maar zonder te vinden. Ik zink even neer in het gras, doe het dopje open, en kijk, daar zit het tuitje nog in. Probleem opgelost. Ik zet het weer goed aan de slang, en vul de waterzak bij. Ik heb het nu wel even gehad, maar het is nog een paar kilometer naar de wedren. Dus ik sleep mezelf door de stad, over de Waalkade, en dan eindelijk het centrum in. Daar hangt een spandoek van het Kadaster, en dat valt even slecht: nóg een kilometer. Toch kan ik nog wel genieten van de Hertogstraat en het Faberplein, maar ik ben vooral heel blij als ik op de Wedren ben. Een kortere afstand dan gisteren, maar dat heb ik er niet echt aan gemerkt. Als ik nog even ga zitten, kom ik Jeltsje tegen met wat wandelvrienden, en we babbelen nog even gezellig, voordat ik weer op 'huis' aan ga.
Start: 4:15
Finish: 16:10
En dan nog, het is absoluut geen verplichting om bij ons te komen zitten maar het wordt door ons zeer op prijs gesteld om even te begroeten.
Vaak vragen wandelaars: is die of die ook geweest/langs geweest? Als dat niet zo is dan kunnen we dat niet zeggen.
